روستای ابیانه

روستای تاریخی ابیانه در ۴۰ کیلومتری شمال غربی شهر نطنز در استان اصفهان و در دامنه ی کوه کرکس قرار گرفته است. این روستا با ۲۲۲۲ متر ارتفاع از سطح دریا یکی از بلندترین نقاط مسکونی در ایران است. روستای ابیانه بخاطر معماری بومی و بناهای تاریخی پرتنوعی که دارد یکی از روستاهای مشهور ایران است. آب و هوای ابیانه معتدل و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است. ابیانه بدلیل پیشینه ی هزار و پانصد ساله ی خود یکی از کهن ترین زیست گاه های انسانی در حاشیه کویر است. آثار و بناهای تاریخی که در ابیانه وجود دارد مربوط به دوره‌های ساسانی، سلجوقی، صفوی و قاجار می باشد که این آثار نشان‌دهندهٔ قدمت تاریخی این زیست‌گاه انسانی است.

تمام خانه ها در ابیانه بر روی دامنه شیب دار شمال رودخانه برزرود بناشده است و در وهله ی اول روستایی چند طبقه به نظر می رسد. پنجره ی اتاق ها از جنس چوب ارس است و اغلب خانه ها دارای ایوان ها و طارمی های چوبی مشرف بر کوچه های تنگ و تاریک هستند. نمای خارجی خانه ها در ابیانه سرخ رنگ است چون با خاک سرخی که معدن آن در مجاورت روستاست پوشیده شده است. چون در دامنه های شیب دار فضای کافی برای ساخت خانه وجود ندارد ، در ابیانه هر خانواده انبار غار مانندی در تپه‌های یک کیلومتری روستا، در کنار جاده و نرسیده به ابیانه، ایجاد می نماید و از آن برای نگهداری دام و نیز آذوقهٔ زمستانی و اشیاء غیرضروری استفاده می شود.

در ابیانه مردم به کشاورزی ، باغداری و دامداری مشغولند که با روش های سنتی اداره می شود. مردان و زنان به همراه هم در امور اقتصادی مشارکت می کنند. برای آبیاری مزارع و باغ ها از هفت رشته قنات استفاده می شود. گندم، جو، سیب‌زمینی و انواع میوه به‌خصوص سیب، آلو، گلابی، زردآلو، بادام و گردو از جمله محصولات این روستا هستند. در گذشته گیوه بافی از مشاغل پر درآمد زن های ابیانه بوده است که امروزه تا حدی متروک گردیده است. امروزه قالی بافی در این روستا گسترش یافته و رونق گرفته است. بدلیل محل زندگی مردم ابیانه و دور بودن از همه چیز آن ها هنوز سنت های قدیمی را حفظ کرده اند.