آتشکده ری

تپه میل که از آن آتشکده بهرام و آتشکده ری نیز نام برده می‌شود از آثار دوره ساسانیان در شهر ری است. گمان می‌رود که این بنا آتشگاه بهرام گور بوده باشد. آتشکده ری   در سمت راست جاده ری به ورامین در جنوب شرقی  حرم حضرت عبداعظیم (ع) در نزدیكی روستای قلعه‌نو بر فراز تپه‌ای بلند واقع شده است.

یكی از مهمترین آتشكده‌های پیش از اسلام كه به روایت تاریخ طبری از آن قدیمی‌تر وجود ندارد.  براساس كتاب تاریخ طبری، این آتشكده محل نگهداری آتش مقدس بوده چنانكه در جایی دیگر نیز گفته شده؛ یزدگرد پس از شكست جلولا از حلوان به ری آمد و آتش مقدس را از آنجا برگرفت و به مرو برد.

2325_11v54kly

21443m45a14b25-d8d6-42ae-b079-ab7393d432ed1

این آتش مقدس همان است كه زرتشتیان معتقدند از آسمان فرستاده شده و تاكنون خاموش نشده و آتش دیگر آتشكده ها در ایران زمین نیز از آن گرفته شده است. از آنجا كه ری در دوران پیش از اسلام محل استقرار موبد موبدان بود، آیین های مهم مذهبی زرتشتیان در این آتشكده برگزار می شد كه بر ارزش آتشكده ری می افزاید. بخشی از بنای آتشكده ری در زمان حمله اسكندر به ایران خراب شد و تنها قسمتی از بنای چهارطاقی و زیبای این آتشكده به صورت دو میل باقی ماند. از این رو بقایای به جای مانده از آتشكده ری را كه بر تپه ای واقع شده تپه میل می خوانند.

بنای آتشكده از سنگ لاشه، خشت و آجر با ملات ساروج ساخته شده است. آنچه از پوشش بنا در زمان حاضر بر جای مانده؛ یك جفت قوس هلالی با نقطه بیضی است. در راستای محور اصلی تالار، راهروی كم عرض تونل مانندی سراسر طول تالار را از زیر طی می كند كه از منتهی الیه غربی، راهروی هم عرض دیگری بر آن عمود می گردد و ورودی اصلی راهروی زیرین در جبهه شرقی، زیر ایوان اصلی است. بنای چهارطاقی آتشكده دارای چهار دالان سرپوشیده بوده كه آتش مقدس را برای حفاظت از آب، خاك و باد از این دالان ها عبور می دادند. در اكتشافات انجام شده تنها یكی از این دالان ها پدیدار شده است. در كتاب مروج الذهب مسعودی، احداث آتشكده ری را به فریدون نسبت می دهد و راویان روایت كرده اند كه اعراب در فتح ری چون با مردم آنجا صلح كردند، آتشكده را باقی گذاردند. به جای ماندن قسمتی از طاق های این آتشكده در عصر حاضر گواهی است بر اینكه آتشكده ری در زمان صدر اسلام خراب نشده است.

bahram1

PIC_0122

300px-Tappeh_Mill

بلندی تپه میل از سطح دشت اطراف ۱۸متر و حدود ۲۵ متر پهنا و ۲۰ متر درازا دارد، پیرامون این تپه بلند تپه های كم ارتفاع كوچكتر پراكنده شده كه مشرف بر آنها قرار گرفته است، این مجموعه منطقه ای به وسعت حدود۸۰۰ در  ۹۰۰ متر را شامل می شود.

برای نخستین بار در سال ۱۹۰۹میلادی یك هیات فرانسوی فعالیت خود را به منظور كاوش در محوطه باستانی تپه میل آغاز كرد. پس از آن؛ هیاتی ایرانی از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ كار حفاری و مرمت قسمت هایی از این بنا را به عهده گرفت و آخرین دوره مطالعات باستان شناسی در این محل در سال ۱۳۷۸انجام شد. آثار بدست آمده در تپه میل گچبری هایی با نقوش اسلیمی و گیاهی مربوط به اواخر دوران ساسانی و اوایل دوره اسلامی است که در فهرست آثار ملی ایران نیز ثبت شده است.

امتیاز شما
[Total: 0 Average: 0]

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا پاسخ سوال زیر را وارد کنید * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.